Even opnieuw

Er dwalen alweer zoveel gedachten door mijn hoofd dat ik even wil proberen het te noteren. Vannacht werd ik wakker en zag ik met grote helderheid dat ik gewoon alles wat er in mijn brein gebeurt naar buiten moet brengen. Want in de stilte van de nacht zie ik kraakhelder hoe alles samenhangt. Mijn zoektocht naar hoe wij als samenleving verder moeten nu de huidige maatschappelijke ordening in elkaar begint te storten. Alles poolen is de weg. ‘Samen komen we verder’ is geen leeg matra. Het is werkelijk de enige weg. Maar dan mét het schijnbare tegendeel: In volkomen autonomie. Dus iedereen vrij, maar met één gedeeld belang: Samen gelukkig worden.

Hoe doe je dat? Welnu, ik heb redelijk per ongeluk die formule gevonden en ik pas het met succes toe in mijn huidige relatie. Ons informele maar enig echte huwelijkscontract is onze wederzijdse belofte elkaar onvoorwaardelijk te steunen in de eigen individuele groei en ontwikkeling. Met de belofte daarbij de heldere spiegel te zijn. Dat betekent meedogenloze liefde zonder zaken te ontzien.
Geen gemakkelijke opgave, maar wel een uiterst gezonde.

Ik begin nu geleidelijk in te zien dat die strategie mogelijk universeel toegepast kan worden. En dat het daarmee samenvalt met allerlei methoden en inzichten die ik al jaren ken, maar nog niet zo helder van binnenuit heb herkend: Het universum is één samenhangend geheel van afzonderlijke entiteiten. Jij en ik zijn voorbeelden daarvan. En, net zoals alles, onderworpen aan de bijbehorende natuurwetten. Dus onlosmakelijk met alles verbonden.

Wat het voor mijn dagelijkse praktijk betekent is dat ik iedereen steun in zijn of haar bestaan. Zonder te dwingen, maar zonder ook te verbloemen wat dat met mij doet of voor mij betekent. Oh man, dit is maar één splinter, maar het is tenminste opgeschreven… Het voert te ver om het helemaal uit te leggen, maar het mooie is wel dat het zowel gevoelsmatig als puur rationeel causaal redenerend helemaal klopt.