Terwijl de vertegenwoordigers van het ancien wereldregime oorlogen creëren, zoeken en vinden steeds meer mensen manieren om een veerkrachtiger leefbaarder samenleving te ontwerpen.
De meesten beginnen stilletjes ergens voor zichzelf iets uit te proberen ‘wat tenminste een beetje helpt’. Ieder vanuit zijn/haar eigen positie en perspectief: Zo focust de één op persoonlijke ontwikkeling, de ander op afvalpreventie en weer een ander op natuurregeneratie. Er is een enorme diversiteit aan stille en minder stille initiatieven die letterlijk niet bij te houden is. EN; ook niet tegen te houden.
En dat is voor mij ook het meest hoopvolle van deze ontwikkeling. De toenemende systeemcrisis dwingt zelfs de meest conservatieven onder ons uit te kijken naar alternatieven. Die zijn er inmiddels in overvloed. Al sinds het Rapport van Rome uitkwam zijn de pioniers bezig om uit te proberen wat wel duurzaam en ecovriendelijk is. De ‘geitenwollensokkengeneratie’ (de mijne) heeft al heel veel uitgeprobeerd en met wisselend succes. Met als bottom line: Het kan.
En nu MOET het ook, willen wij en onze kinderen overleven.
Als je aan het begin van de lente buiten rondwandelt is het bijna onvoorstelbaar dat het überhaupt lente kan worden. Dat die enkele sprietjes groen het begin vormen van een transformatie die binnen een maand het hele land omtovert in een symphonie van groen en bloemen. Maar op het moment van schijven, 4 mei is het zo: Alles is groen en vol leven.
Deze onwaarschijnlijk snelle omwenteling is dankzij één van de meest voorkomende en onderschatte natuurlijke patronen: exponentiële groei. Die is het eenvoudigst zó te begrijpen. Groei gebeurt door verdubbeling met een vaste snelheid: waar je eerst met moeite honderd groene sprietjes telt telt je er de volgende keer 200, dan 400 en voor je het weet zie je overal sprietjes groeien: het is onmiskenbaar lente aan het worden.
In onze maatschappijke ontwikkeling lijken we ook in een heel vroege lente te zitten. Voor wie het ziet zijn de tekenen duidelijk: De omwenteling is begonnen. Het duidelijkst is dit te zien op de generatiekaart, een initiatief van de pioniers Petra Smolders en Robber Vesseur.
Je ziet hier een groeiend overzicht van de Nederlands initiatieven rond regeneratieve landbouw en voedselvoorziening. Robbert’s initiatief om maar eens in kaart te brengen wie hier mee bezig is, is net een jaar oud en telt inmiddels meer dan 1200 adressen. De meesten wisten niet af van elkaars bestaan. Zo uitgezoomd lijkt het al veel, als je inzoomt naar je eigen buurt is het nog te leeg.
Ook op andere gebieden zijn er mensen bezig met initiatieven die ons bevrijden uit de race naar de afgrond.
Ik zoek nog naar een manier om al die bezigheden overzichtelijk en coherent te tonen zonder te verdwalen in netwerken en vast te zitten in hokjes/categoriën. Ik denk nu aan een visualisatie met de gezonde mens centraal. (Met dank aan Jean-Paul Close en Clare Graves.)
making things visible 